Πέρα από τον Vivaldi: το πρόγραμμα

Γιατί αλλάζει το πρόγραμμα

Ο διοργανωτής αναφέρει έναν μακρύ κατάλογο έργων και μια συναυλία διάρκειας μίας ώρας δεν μπορεί να τα παίξει όλα. Τα προγράμματα μπορεί να διαφέρουν μεταξύ ημερομηνιών και η καταχώριση στο ημερολόγιο για τη δική σας ημερομηνία αναφέρει τι έχει προγραμματιστεί. Χρησιμοποιήστε τον παρακάτω κατάλογο ως οδηγό για το τι μπορεί να περιλαμβάνει η συναυλία. Κάθε έργο που αναφέρεται εδώ είναι ένα γνωστό έργο, πολλά από αυτά γραμμένα για άλλα σύνολα, οπότε για έγχορδα η διασκευή έχει τόση σημασία όση και η αρχική παρτιτούρα.

Ο ίδιος ο Vivaldi

Η συναυλία παίρνει το όνομά της από τον Antonio Vivaldi, γεννημένο στη Βενετία το 1678, ο οποίος έγραψε τα περισσότερα από τα σημαντικότερα έργα του στο Ospedale della Pietà. Οι Τέσσερις Εποχές του εκδόθηκαν το 1725 και το πρόγραμμα αναφέρει τις δύο πρώτες, την Άνοιξη και το Καλοκαίρι. Η μουσική του Vivaldi πλαισιώνει τη βραδιά και τα έργα των άλλων συνθετών επιλέγονται για να σταθούν δίπλα της. Ένας ξεχωριστός οδηγός εξηγεί πώς λειτουργούν τα δύο κοντσέρτα.

Διαβάστε στη συνέχεια: Οι Τέσσερις Εποχές του Vivaldi, εξηγημένες

Pachelbel και Bach

Το Canon in D του Pachelbel γράφτηκε για τρία βιολιά και continuo και αρχικά συνδυαζόταν με μια gigue. Η ημερομηνία του είναι άγνωστη, κάπου μεταξύ 1680 και 1706, και έγινε διάσημο μετά από μια ηχογράφηση του 1968. Το Air του Bach προέρχεται από τη Σουίτα για ορχήστρα αρ. 3 σε ρε μείζονα. Πήρε το όνομα Air on the G String αφού ο βιολονίστας August Wilhelmj το διασκεύασε το 1871 για σόλο βιολί, μεταφέροντάς το σε ντο μείζονα ώστε ο σολίστ να μπορεί να παίξει τα πάντα στη χορδή G.

Handel και Schubert

Τα κομμάτια για σοπράνο είναι το πιθανότερο σημείο για να συναντήσετε αυτούς τους δύο. Το Ombra mai fù του Handel προέρχεται από την όπερα Serse, του 1738, όπου ο Ξέρξης θαυμάζει τη σκιά ενός πλάτανου· ο ρόλος γράφτηκε για σοπράνο καστράτο και συχνά αποκαλείται Largo του Handel. Το Ave Maria του Schubert ξεκίνησε το 1825 ως Ellens dritter Gesang, ένα τραγούδι που μελοποιεί γερμανική εκδοχή στίχων από τη Lady of the Lake του Scott. Τα λατινικά λόγια της προσευχής προσαρμόστηκαν στη μελωδία εκ των υστέρων.

Mozart

Το Lacrimosa ανήκει στο Requiem σε ρε ελάσσονα του Mozart. Ο θάνατος του Mozart στις 5 Δεκεμβρίου 1791 άφησε το έργο ημιτελές, και σε αυτό το μέρος η δική του γραφή τελειώνει μετά από οκτώ μέτρα, με άλλους μουσικούς να ολοκληρώνουν την παρτιτούρα. Ο διοργανωτής αναφέρει επίσης ένα divertimento του Mozart σε ρε μείζονα, ένα ελαφρύ είδος κομματιού γραμμένου για ψυχαγωγία. Η μουσική του Mozart ταιριάζει εξαιρετικά σε ομάδα εγχόρδων, και το Lacrimosa σε μια εκκλησία είναι ό,τι πιο κοντά στο αρχικό του περιβάλλον μπορεί να προσφέρει τις περισσότερες συναυλίες.

Ακούγοντας ένα μικτό πρόγραμμα

Μια συναυλία που ταξιδεύει από τον Vivaldi στον Ravel διασχίζει περίπου δύο αιώνες μουσικής. Τα παλαιότερα κομμάτια, των Vivaldi, Pachelbel και Bach, ανήκουν στην εποχή του Μπαρόκ, την ίδια εποχή με την εκκλησία. Και το άριο του Handel είναι μπαρόκ, ο Mozart και ο Beethoven ανήκουν στην Κλασική περίοδο, ο Schubert στον πρώιμο Ρομαντισμό και ο Ravel στον 20ό αιώνα. Αν διαβάσετε το πρόγραμμα με χρονολογική σειρά, ακούτε πώς μια μόνο εκκλησία μπορεί να φιλοξενήσει μουσική από εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Beethoven και Ravel

Η Πέμπτη Συμφωνία του Beethoven συνέθεσε το 1804 έως 1808 και παίχτηκε για πρώτη φορά στις 22 Δεκεμβρίου 1808 στη Βιέννη. Το πρόγραμμα αναφέρει το Allegro, το πρώτο μέρος με το περίφημο τετράφθογγο άνοιγμα. Το Boléro του Ravel χρονολογείται από το 1928 και ανατέθηκε από τη χορεύτρια Ida Rubinstein· έκανε πρεμιέρα στην Όπερα του Παρισιού στις 22 Νοεμβρίου 1928. Επαναλαμβάνει έναν ρυθμό και δυναμώνει σταθερά, και μια πλήρης εκτέλεση διαρκεί περίπου 15 λεπτά, οπότε οι εκδοχές συναυλίας μπορεί να είναι συντομότερες.